رامین رضاییان میان اهواز، پرسپولیس و خاطرات تلخ گیر کرد
هفته سوم لیگ برای رامین رضاییان فقط یک مسابقه عادی نیست؛ تقابلی است با شهری که مسیرش را تغییر داد و تیمی که همیشه در سایه آن مانده است.
هفته سوم رقابتهای لیگ برتر برای رامین رضاییان، بازیکن پیشین استقلال و پرسپولیس و عضو فعلی فولاد خوزستان، اهمیتی فراتر از یک بازی معمولی دارد؛ مسابقهای که هم از نظر فنی و هم از منظر ذهنی، یکی از حساسترین چالشهای او در فصل جاری به شمار میرود.
رضاییان پس از حاشیهها و اتفاقات متعدد در استقلال، تصمیم به ادامه فوتبالش در فولاد گرفت. او در نخستین حضور رسمی با پیراهن این تیم، نقش مستقیم در هر دو گل فولاد مقابل ملوان داشت و خیلی زود جایگاهش را در ترکیب اصلی تثبیت کرد. حالا اما با فولاد به نقطهای رسیده که میتوان آن را مهمترین آزمون فصلش دانست؛ دیداری برابر پرسپولیس.
برای بسیاری پوشیده نیست که رامین رضاییان همواره علاقه ویژهای به رنگ قرمز داشته است. زمانی که تلاشهایش برای بازگشت به پرسپولیس به نتیجه نرسید، ناچار مسیرش به سپاهان و پس از آن به استقلال کشیده شد. اکنون اما بار دیگر فرصت پوشیدن پیراهن قرمز را پیدا کرده و در هفته سوم باید روبهروی تیمی قرار بگیرد که زمانی بخشی از هویت فوتبالیاش بود.
با این حال، پیش از پرداختن به انگیزههای شخصی رضاییان در تقابل با پرسپولیس، باید به خود هفته سوم بازگشت؛ جایی که خاطرات تلخ او در فصل گذشته و همکاری با ساپینتو از همان مقطع کلید خورد.
رامین در هفته دوم فصل قبل، در دیدار برابر ذوبآهن، در دقیقه چهارم وقتهای تلفشده گل تساوی استقلال را به ثمر رساند و برای نخستین بار بازوبند کاپیتانی این تیم را در یک مسابقه رسمی بر بازو بست. اندکی بعد و بلافاصله با پایان هفته دوم، فهرست تیم ملی برای رقابتهای کافا اعلام شد و رضاییان پس از سالها بار دیگر با نظر امیر قلعهنویی به تیم ملی دعوت شد.
در جریان تورنمنت کافا، رضاییان برای نخستین بار بازوبند کاپیتانی تیم ملی را نیز تجربه کرد و شرایط کاملاً به سود او پیش میرفت. اما با پایان این مسابقات و بازگشت به لیگ برتر، استقلال در هفته سوم باید در اهواز به مصاف استقلال خوزستان میرفت؛ دیداری که در نگاه اول ساده به نظر میرسید. ساپینتو با همین تحلیل، به بازیکنان ملیپوش تیمش استراحت داد و آنها را روی نیمکت نشاند.
در حالی که استقلال خوزستان نه از نظر مالی و نه از نظر مهرههای انسانی قابل مقایسه با استقلال تهران نبود، این تیم در روز جمعه ۲۱ شهریور با گل دقیقه ۳۴ شریفی برتری را به رختکن برد. شرایط بازی به شکلی پیش رفت که ساپینتو ناچار شد در دقیقه ۶۷، رامین رضاییان را به زمین بفرستد تا شاید استقلال از شکست فرار کند و جایگاهش در کورس صدر جدول حفظ شود.
اما حضور رضاییان نهتنها گرهی از کار استقلال باز نکرد، بلکه او در دقیقه پنجم وقتهای تلفشده، پس از درگیری با ابوالفضل سلیمانی ـ مدافع پرسپولیسی حریف ـ با کارت قرمز از زمین اخراج شد. آن مسابقه نخستین شکست فصل استقلال را رقم زد؛ رضاییان به دلیل اخراج، بازی بعدی را از دست داد و از هفته پنجم نیز دیگر مورد بخشش ساپینتو قرار نگرفت و جایی در ترکیب نداشت.
اعتراضهای رضاییان به شکلهایی که پیشتر هم تجربه شده بود، بروز پیدا کرد. او با وجود حضور بهعنوان بازیکن ذخیره در هفته هشتم و بازی فیکس مقابل فولاد در هفته یازدهم، در دربی هفته دوازدهم، تمام ۹۰ دقیقه را روی نیمکت نشست.
غیبت در دربی، اتفاقی نیست که هیچ فوتبالیستی بتواند بهراحتی با آن کنار بیاید. رضاییان فرصت بازی برابر پرسپولیس را از دست داد و پس از آن نیز رابطهاش با ساپینتو دیگر به حالت عادی بازنگشت. ادامه این روند، حاشیههای تمرینی و در نهایت مصاحبه پس از آخرین دیدار دور رفت، به خروج او از فهرست استقلال و انتقالش به اهواز انجامید.
اکنون بار دیگر رامین رضاییان به هفته سوم رسیده است؛ اینبار در دور برگشت و با پیراهن فولاد. ورزشگاهی که خاطرات تلخش هنوز از ذهنش پاک نشده، دوباره میزبان اوست؛ با این تفاوت که اینبار باید مقابل پرسپولیسی بازی کند که در دور رفت فرصت تقابل با آن را از دست داده بود. ضمن اینکه رضاییان در این دیدار، از نتیجه بازی استقلال و استقلال خوزستان که یک روز زودتر برگزار میشود نیز مطلع خواهد بود؛ جزئیاتی که حساسیت این تقابل را دوچندان میکند.
