آیا استقلالِ ساپینتو کابوس هواداران است؟ تیمی که صدرنشین است اما هر بازی سوپرایز میکند
در اوج رقابتهای حساس، باشگاه استقلال با وجود ایستادن در صدر جدول و مدعی بودن در سه جبهه، همچنان یک معضل بزرگ است: بیثباتی غیرقابل توجیه.
تیم فوتبال استقلال، تحت رهبری فنی ریکاردو ساپینتو، به مثابه یک بازی مهیج اما پرفراز و نشیب برای هواداران ۳۰ تا ۵۰ ساله و کارمندی است که به دنبال ثبات تیم محبوب خود هستند. این مجموعه، برخلاف قرار گرفتن در موقعیت صدرنشینی در لیگ برتر و داشتن شانس در جام حذفی و لیگ قهرمانان آسیا، به دلیل آشفتگیهای فنی مستمر و حواشی مدیریتی پیرامون خود، نتوانسته است اعتماد کامل بدنه اجتماعی خود را به دست آورد و هر روز با چالش جدیدی روبرو میشود.
استقلال ساپینتو نمادی از تضاد است؛ فوتبالی که گاهی اوج هیجان و حمله را به نمایش میگذارد و گاهی بینندگان را با عدم خلق موقعیت در بازیهای حیاتی ناامید میکند. این تیم عجیبترین فرمول ممکن را در پیش گرفته است: تیمی که در پنج هفته متوالی طعم شیرین پیروزی را نمیچشد، اما با ۳۵ امتیاز همچنان در جدول ردهبندی لیگ برتر در کنار رقبای اصلی خود، سپاهان و تراکتور، جا خوش کرده است. نمونه بارز این تذبذب، بازی مقابل شمسآذر بود که برد ۲-۰ به تساوی تبدیل شد و در ثانیههای پایانی، تیم با زحمت فراوان توانست با نتیجه ۳-۲ پیروزی را پس بگیرد؛ نمایشی که هواداران را در مرز خشم و شادی معلق نگه داشت.
این ساختار فعلی استقلال، در حالی که نیاز مبرم به تقویت دارد، شاهد خروج ستارههای کلیدی خود است و درگیر تصمیمات مدیریتی نامفهوم در زمان بسته بودن پنجره نقل و انتقالات شده است. فوتبال ارائه شده، ماشینی نیست؛ بلکه ترکیبی از نمایشهای درخشان و مقاطعی از ناامیدی مطلق در خلق موقعیتهای ساده است.
وضعیت سه گانه استقلال، آنها را به عنوان مدعی جدی قهرمانی در هر سه تورنمنت معرفی میکند. اما همین چند هفته اخیر نشان داد که لغزشهایی مانند تساوی و شکست مقابل تیمهای میانه جدولی همچون ذوبآهن و پیکان، فرصت کسب صدرنشینی قاطع را از کف داد. اگرچه استقلال با ۳۵ امتیاز در صدر است، اما این بدان معناست که رقبای مستقیم نیز دچار افت شدهاند، هرچند تیم نتوانست از این هدایای رقبا بهره ببرد.
در لیگ قهرمانان آسیا، نمایش هجومی مقابل الحسین امیدبخش بود، اما شکست تلخ با یک شوت از راه دور و ناتوانی در جبران گل خورده، سؤال بزرگی را مطرح میکند: این نوسان شدید تاکتیکی چگونه تحلیل میشود؟ یا شاید فراتر از مسائل فنی، مسائل روحی روانی بیشترین تأثیر را بر کادر فنی و بازیکنان گذاشته باشد. در جام حذفی، استقلال شانس اول قهرمانی محسوب میشود، به ویژه با غیبت رقبای سنتی مانند پرسپولیس و سپاهان، البته به شرطی که اجازه ندهد این جام نیز به دست یک «شگفتی» دیگر تبدیل شود.
این تیم همواره در حال سورپرایز کردن هواداران است؛ در شرایطی که پنجره نقل و انتقالات مسدود است، شاهد قرارگیری نام ستارگان در لیست خروج هستیم. جدایی رامین رضاییان تقریباً قطعی است و وضعیت ابوالفضل جلالی بین لیست خروج و ترکیب اصلی دستخوش نوسان میشود. کنار گذاشتن حسین گودرزیِ آماده به نفع بازگشت جلالی، نشان از نوعی بلاتکلیفی در مدیریت نیروی انسانی دارد؛ بازگشت ناگهانی بازیکنی که تا آستانه خروج پیش رفته بود، احتمالا به وعدهها و مدیریت لحظهای رختکن توسط سرمربی بازمیگردد!
ساپینتو و تیم او نیازمند یک برنامه استراتژیک مشخص هستند. ثبات حداکثری رکن اصلی هر تیم قهرمان است، امری که استقلال فعلی از آن فاصله زیادی دارد. تکیه بر شوکهای لحظهای یا افتهای مقطعی ممکن است چند بازی را به نفع شما تمام کند، اما مسیر کسب عنوان قهرمانی را هموار نمیسازد.
برای استقلال، مسیر لیگ قهرمانان آسیا هنوز در بازی برگشت مقابل حریف اردنی ادامه دارد. همانطور که شروع ناامیدکننده در مرحله گروهی منجر به صعود به مرحله حذفی شد، ممکن است این تیم در اردن نیز کاری کند که دوباره زنده شود. اما سؤال اصلی که برای تمامی پیگیران فوتبال ایران باقی است این است که در نهایت، ساپینتو چه زمانی تیم را به آرامش مورد نیاز برای دستیابی به موفقیت خواهد رساند؟ این موضوع همچنان در هالهای از ابهام و پیشبینیناپذیری باقی مانده است.
