نقرس؛ بیماری «پادشاهان» که هنوز جدی گرفته نمیشود
افزایش نگرانکننده ابتلا به نقرس در جهان، هنوز با دیدگاههای غلط و انگهای اجتماعی همراه است. بسیاری بیماران از درمان مؤثر محروماند و حتی پزشکان هم اغلب بر تغییرات نیمهکاره رژیم غذایی تأکید دارند.
به گزارش صد آنلاین، میزان شیوع نقرس از سال ۱۹۹۰ تاکنون بیش از ۲۰ درصد افزایش یافته است. این روند همزمان با رشد بیماریهای مزمن مانند چاقی رخ داده است؛ بیماریهایی که میتوانند شدت نقرس را بیشتر کنند و کنترل آن را دشوارتر سازند.
در ایالاتمتحده، بیش از ۱۲ میلیون نفر با نقرس دست و پنجه نرم میکنند و این بیماری در مردان تا چهار برابر بیشتر از زنان مشاهده میشود؛ موضوعی که پژوهشگران آن را ناشی از اثر محافظتی هورمون استروژن در زنان میدانند. با وجود این شیوع بالا، نقرس همچنان با انگهای اجتماعی همراه است؛ تصور رایج این است که نقرس فقط مشکل افراد پرخور یا الکلی است.
حتی در جامعه پزشکی نیز درمان این بیماری اغلب محدود به اصلاحات غذایی نیمهکاره است و توجه کافی به داروهای مؤثر بلندمدت نمیشود. تنها حدود یکسوم بیماران نقرسی دارو دریافت میکنند و بسیاری از کسانی که دارو مصرف میکنند، دوز مناسبی دریافت نمیکنند. حملات نقرس معمولاً پس از مصرف زیاد گوشت یا الکل بروز میکنند و شدت آن را افزایش میدهند.
نقرس بیماریای بسیار قدیمی است که ناشی از تجمع اورات در خون است. اورات هنگام تجزیه پورین در بدن تولید میشود؛ مادهای که هم بهطور طبیعی در بدن وجود دارد و هم از منابع غذایی مانند گوشت، میگو و برخی سبزیجات مانند اسفناج و مارچوبه تأمین میشود. در شرایط طبیعی، کلیهها قادر به دفع اورات هستند، اما در بیماران نقرسی، مقدار آن بیش از حد طبیعی است و بدن نمیتواند آن را مدیریت کند. در نتیجه، اورات متبلور شده و همانند سنگریزههایی کوچک در مفاصل رسوب میکند، باعث درد و التهاب شدید میشود.
