فاجعه تکراری در سیرجان: نقطه ضعف مشترک پرسپولیس و گلگهر که صدرنشینی را دود کرد!
در یکی از حساسترین نبردهای فصل که نگاهها را به خود دوخته بود، عملکرد دفاعی دو مدعی قهرمانی در یک نکتهی حیرتانگیز مشترک بود.
تمامی اهالی فوتبال ایران، چه در داخل و چه خارج مرزها، منتظر بودند تا نتیجهی مصاف بزرگ هفته بیست و یکم در سیرجان مشخص شود؛ دیداری که برنده آن نه تنها صدرنشین میشد، بلکه میتوانست بر روحیه نمایندگان ایران در رقابتهای آسیایی نیز تأثیر بگذارد. اما آنچه رقم خورد، نمایشی بود که بیشتر از تاکتیکهای برتر، ضعفهای ساختاری را آشکار ساخت.
نیمه اول این دیدار شاهد ثبت سه گل بود که در یک شباهت شگفتانگیز، شیوهی به ثمر رسیدنشان یکسان بود. تمامی این گلها از «موج دوم حملات» و مهمتر از آن، از دست رفتن «توپهای سوم» در منطقه میانی میدان نشأت گرفتند؛ جایی که هر دو تیم با شلیکهای سرضرب و والی (ضربه به توپ پیش از برخورد با زمین) نشان دادند در فاز هجومی در این سبک گلزنی مهارت دارند، اما در فاز دفاعی مقابل آن آسیبپذیرند.
در تمرینات پیش از بازی، وظیفه هر بازیکن در قبال جمعآوری توپهای دوم و سوم مشخص میشود تا این فضاها به حریف نرسد. با این حال، در این مسابقه، سهیم بودن پورعلیگنجی، ابرقویی، سرلک و باکیچ در گرهگشایی برای گلگهر با این سبک، غیرقابل اغماض بود. در سوی دیگر میدان نیز، پاسی که علیپور برای سرگیف ارسال کرد، با یک ضربه والی تماشایی به گل تبدیل شد.
این گلها که در پی موفقیت تیم مهاجم در تصاحب توپهای سوم پس از دفعهای اولیه (موج دوم حمله) به دست آمدند، شاهدی بر یک تناقض بزرگ بودند: پرسپولیس و گلگهر، هر دو در یک نقطه ضعف حیاتی، یعنی ساختار دفاعی مقابل توپهای سوم، وجه اشتراکی غیرمنتظره از خود نشان دادند!
نکته قابل تأمل این است که این سناریو در آغاز نیمه دوم نیز تکرار شد و گلگهر بار دیگر از همین مسیر به گل رسید، با این تفاوت که این بار ضربه نهایی به جای والی هوایی، یک شوت زمینی بود که این بار نصیب لطیفی فر شد تا او نیز دبل خود را کامل کند.
