شکست منچستریونایتد ۱۰ نفره مقابل اتلتیکو مادرید و تداوم بحران

مایکل کریک، سرمربی منچستریونایتد، مدعی بود نشانه‌های واکنش را در بازیکنانش دیده است، اما به نظر می‌رسد کسی جز او آن را ندیده است؛ نه در این فصل که تیمش بدترین شروع خود در ۴۰ سال اخیر را تجربه می‌کند و نه در مادرید، جایی که او اصرار داشت تیمش با چالش روبرو خواهد شد. او می‌گفت واکنش در راه است و از آن مطمئن بود. اما در عوض، تیمش تنها پس از ۵۳ ثانیه یک گل دریافت کرد و شکستی دیگر را متحمل شد. گل زودهنگام پابلو باریوس و گل دوم از آدمولا لوکمن در اواخر بازی، شکست ۲-۰ را رقم زد. از واکنش و شورش خبری نبود؛ در عوض، نوعی تسلیم و پذیرش واقعیت به چشم می‌خورد: بازی‌ای که بد شروع شد، به سختی بهتر شد و حتی بدتر به پایان رسید. حتی کارت قرمز دیرهنگام برای لنی یورو در حالی که بازی ۱-۰ بود، نمی‌تواند توجیهی برای این عملکرد باشد؛ این آن تیمی نیست که از یونایتد انتظار می‌رود.

گاهی اوقات وقتی اوضاع بر وفق مراد نیست، می‌فهمید چه کسی واقعاً همراه شماست. — مایکل کریک

شاید این پیام به چیزی عمیق‌تر اشاره داشت، اما برای گل اول هیچ‌کس واقعاً آنجا نبود. آن‌ها در سمت چپ حضور نداشتند، جایی که پاس لی کانگ-این، الکس بائنا را به فضایی باز فرستاد؛ برای بستن راه او هنگام ورود به محوطه جریمه آنجا نبودند؛ و در سمت راست هم نبودند، جایی که باریوس در حال دویدن بود و کسی برای مهار او بازنمی‌گشت. بائنا توپ را به عقب پاس داد و باریوس با یک ضربه اول آن را به تور چسباند. باریوس در حالی که شش انگشت خود را به نشانه شماره پیراهن کوکه، کاپیتان باشگاه که مادرش ساعاتی پیش از بازی درگذشته بود، بالا گرفته بود، به شادی پرداخت.

اتلتیکو به فشار خود ادامه داد، هرچند یونایتد برای مدتی توانست خود را در بازی پیدا کند و شاید احساس کند که باید راهی برای بازگشت می‌یافت. برایان امبومو دو شانس مسلم داشت: اولی پس از یک حرکت تکنیکی زیبا در سمت راست به بیرون رفت؛ دومی پس از یک تبادل پاس با یوری تیلمانس توسط یان اوبلاک دفع شد. اما این مقاومت کوتاه بود و اتلتیکو به زودی دوباره بر بازی مسلط شد. اگرچه آن‌ها همیشه راهی برای عبور پیدا نمی‌کردند، اما توپ را با سرعت و اطمینانی به حرکت در می‌آوردند که یونایتد قادر به رقابت با آن نبود. در کنار خط نیز تضاد آشکار بود. دیگو سیمئونه پرانرژی در کنار زمین حضور داشت، در حالی که کریک بی‌حرکت ایستاده بود. تا پایان نیمه اول، اتلتیکو ۶۶ درصد مالکیت توپ را در اختیار داشت. یک ضربه آزاد فوق‌العاده از الکس گریمالدو به تیرک دروازه برخورد کرد و کمی قبل از پایان نیمه، شوت جانی کاردوسو وارد دروازه شد اما داور ویدیویی به دلیل خطای هند مارکوس یورنته در جریان ساخت حمله، آن را مردود اعلام کرد.

در اوایل نیمه دوم، یک توپ دقیق از باریوس منجر به ضربه والی خولین آلوارز شد که به تیرک دروازه برخورد کرد. در سوی دیگر میدان، برونو فرناندز فرصتی عالی برای به تساوی کشاندن بازی داشت. کاپیتان یونایتد توپ را از بالای سر دروازه‌بان عبور داد اما ضربه او با اختلافی اندک از کنار دروازه به بیرون رفت. در دقیقه ۶۵، مارکوس رشفورد، تیلمانس و کارلوس بالبا جای خود را به میسون ماونت، اماد دیالو و جاشوا زیرکزی دادند. به نظر می‌رسید اتلتیکو کمی عقب کشیده و این به نفع یونایتد بود. مالکیت توپ برای اولین بار در اختیار آن‌ها قرار گرفت و فرناندز با یک شوت محکم تیرک دروازه را به لرزه درآورد.

و این زمانی بود که همه چیز به طور قطعی از هم پاشید. ناگهان، جاناتان دیوید با پاس مورتن هیولمند در میانه میدان در موقعیت تک به تک قرار گرفت. یورو با او درگیر شد و هر دو به زمین افتادند. داور در ابتدا خطا اعلام نکرد، اما پس از بازبینی صحنه توسط VAR، با کارت قرمز مستقیم یورو را اخراج کرد. این تصمیم سخت‌گیرانه به نظر می‌رسید؛ و همچنین پایان کار بود. یک دقیقه بعد، اتلتیکو دوباره از دفاع یونایتد عبور کرد. گریمالدو پاسی را به دیوید در داخل محوطه جریمه داد و اگرچه شوت او توسط دروازه‌بان دفع شد، اما آدمولا لوکمن در ریباند توپ را به گل دوم تبدیل کرد. این پایان کار بود؛ شبی دیگر که با شکست به پایان رسید.