چرا بعضی افراد همیشه محبوباند؟ چهار تکنیک ساده
محبوبیت در محیط کار الزاماً به مهارتهای پیچیده یا روابط خاص وابسته نیست. گاهی چند عادت ساده در مکالمات روزمره میتواند تصویر حرفهایتری از شما بسازد، تعاملها را عمیقتر کند و نگاه اطرافیان را نسبت به شما تغییر دهد.
محبوبترین افراد در محیطهای کاری معمولاً از الگوهای ارتباطی مشخصی پیروی میکنند؛ رفتارهایی ساده اما حسابشده که کیفیت ارتباطات روزانه را بالا میبرد و تعاملها را مؤثرتر میکند.
فرارو- چهار رفتار ارتباطی، از نوع احوالپرسی و کنترل لحن صدا گرفته تا توجه به گفتوگوهای کوتاه و تشخیص زمان مناسب پایان مکالمه، نقش مهمی در دوستداشتنیتر و حرفهایتر دیدهشدن افراد در محل کار دارد.
به گزارش فرارو به نقل از سیبیانسی، افرادی که در فضای کاری از محبوبیت بیشتری برخوردارند، معمولاً در یک ویژگی مشترکاند: توانایی برقراری ارتباط مؤثر. آنها میدانند چگونه با افراد مختلف، فارغ از موقعیت شغلی یا شرایط، صحبت کنند و همین مهارت به ایجاد روابط پایدارتر و جلب احترام بیشتر منجر میشود.
در همین ارتباط، ونسا ون ادواردز، پژوهشگر رفتار، نویسنده پرفروش و مدرس دوره «ارتباطات سازمانی مؤثر» در دانشگاه هاروارد، ارتباطات قوی را یکی از ابزارهای کلیدی موفقیت شغلی میداند. به گفته او، ایجاد تغییرات کوچک میتواند کیفیت تعاملات روزانه را بهطور قابلتوجهی بهبود دهد؛ تغییری که حتی از اولین سلام روزانه آغاز میشود. ون ادواردز توصیه میکند:
«عادت کنید افراد را با گرمی و صمیمیت احوالپرسی کنید؛ چه با یک لبخند، یک تکاندادن سر یا یک "صبح بخیر" کوتاه.»
اما ارتباط مؤثر به همینجا ختم نمیشود. هنگام صحبتکردن، توجه به لحن صدا و فراز و فرود آن اهمیت ویژهای دارد. ون ادواردز میگوید:
«سعی کنید جملات خود را با افت لحن تمام کنید. از بالا رفتن سوالیِ لحن در پایان جملههای خبری پرهیز کنید. این موضوع بهویژه در اولین برخورد و زمانی که اطلاعات مهمی را بیان میکنید اهمیت دارد. این را به یک عادت روزانه تبدیل کنید.»
گفتوگوهای کوتاه را جدی بگیرید
از نگاه لورین کی. لی، سخنران کلیدی، مدرس لینکدین لرنینگ و نویسنده کتاب «حضور فراموشنشدنی»، افراد محبوب حتی به مکالمات کوتاه و بهظاهر ساده نیز توجه ویژهای دارند. او معتقد است این تعاملها برای آنها یک انتخاب نیست، بلکه بخشی ضروری از ارتباط حرفهای محسوب میشود. لی میگوید:
«افراد بسیار محبوب این تعاملات را ضروری میدانند، نه اختیاری. آنها حتی در تبادلهای سریع هم کاملاً حضور دارند.»
هرچند این گفتوگوها ممکن است کماهمیت بهنظر برسند، اما در بلندمدت اثر تجمعی دارند و باعث میشوند فرد انسانیتر و قابلدسترستر دیده شود. لی توصیه میکند:
«دفعه بعد که عجله دارید گفتوگوی کوتاه را رها کنید، کمی بیشتر بمانید، یک سؤال اضافه بپرسید و با دقت گوش بدهید. این رفتار در ذهن افراد میماند.»
بدانید چه زمانی باید مکالمه را پایان دهید
یکی از مهارتهای مهم در ارتباطات کاری، توانایی تشخیص زمان مناسب برای ادامه یا پایان دادن به گفتوگوست؛ مهارتی که به «خواندن فضا» تعبیر میشود. الن هندریکسن، روانشناس بالینی دانشگاه بوستون، میگوید اگر پاسخهای طرف مقابل محدود و بدون اشتیاق باشد—مانند «اوه»، «واقعاً؟» یا «آها»—اصرار بر ادامه مکالمه لزومی ندارد. او مینویسد:
«در چنین مواقعی بهتر است گفتوگو را رها کنید و بعداً دوباره امتحان کنید.»
هندریکسن در ادامه به مفهوم «دستگیرههای گفتوگویی» اشاره میکند؛ اصطلاحی که نخستینبار توسط آدام مستروینی، دانشمند علوم اجتماعی، مطرح شد. این دستگیرهها نشانههایی هستند که علاقه فرد مقابل به ادامه گفتوگو را نشان میدهند؛ مثل زمانی که موضوعی توجه او را جلب میکند، پرسشی در ذهنش ایجاد میشود یا باعث میشود واکنشی مانند «وای! منم همینطور!» نشان دهد.
به گفته هندریکسن، برخی افراد هنگام ایجاد ارتباط، نبود این نشانهها را بهعنوان فرصتی برای پرسیدن سؤالهای بیشتر تلقی میکنند. اما او تأکید میکند که کوتاهکردن مکالمه نهتنها تأثیر منفی ندارد، بلکه میتواند فرد را صمیمیتر و قابلارتباطتر نشان دهد. هندریکسن مینویسد:
«بهویژه برای کمالگراها که عادت دارند همیشه استانداردهای بالا داشته باشند، پایین آوردن سطح انتظار شاید سخت باشد، اما همین کار باعث میشود افراد بیشتری بتوانند وارد رابطه شوند و احساس راحتی کنند.
