هشدار فوری | سکته چشمی؛ قاتل خاموش بینایی+ نشانه‌های حیاتی

سکته چشمی یک اصطلاح پزشکی هشداردهنده است که برای توصیف کاهش ناگهانی یا از دست دادن بینایی در اثر قطع یا کاهش شدید جریان خون به بافت‌های حیاتی چشم به کار می‌رود. این یک وضعیت اورژانسی است که نیازمند اقدام فوری است.

این عارضه خطرناک می‌تواند در اثر شرایط مختلفی ایجاد شود که برخی مستقیماً بر شبکیه تأثیر می‌گذارند. شبکیه لایه‌ای حساس از بافت در پشت کره چشم است که مسئول تبدیل تصاویر نوری به سیگنال‌های عصبی است. برخی دیگر از عوامل نیز می‌توانند به عصب بینایی آسیب برسانند؛ عصب حیاتی که این سیگنال‌ها را به مغز انتقال می‌دهد تا تصویر نهایی درک شود.

علائم هشداردهنده: دزد بی‌سروصدای بینایی

نشانه‌های اصلی سکته چشمی شامل تاری ناگهانی دید یا از دست دادن کامل بینایی در تمام یا بخشی از میدان دید یک چشم است. نکته بسیار مهم و گاهی گمراه‌کننده این است که این اتفاق معمولاً بدون احساس درد رخ می‌دهد. اگرچه از دست دادن ناگهانی قدرت بینایی می‌تواند وحشت‌آور باشد، اما دریافت مراقبت‌های پزشکی سریع و اورژانسی اغلب می‌تواند از آسیب دائمی و غیرقابل بازگشت جلوگیری کند یا حداقل دامنه آن را به شدت محدود نماید.

الگوی وقوع: حمله در ساعات آرام

سکته چشمی عموماً با هشدار اندک یا حتی بدون هیچ علامت قبلی نسبت به از دست دادن قریب‌الوقوع بینایی روی می‌دهد. بسیاری از افراد مبتلا گزارش می‌کنند که پس از بیدار شدن از خواب در هنگام صبح، متوجه کاهش بینایی در یک چشم شده‌اند. در برخی موارد نیز کاهش دید ممکن است در طول ساعت‌ها یا حتی روزهای بعدی به تدریج تشدید شود. همانطور که اشاره شد، احساس درد در این میان به ندرت تجربه می‌شود.

تظاهرات دیگر: نقاط کور و اختلال در میدان دید

برخی از افراد علاوه بر تاری عمومی، ممکن است متوجه ایجاد نواحی تاریک یا نقاط کور در بخش‌های خاصی از میدان دید خود شوند؛ مثلاً در نیمه بالایی یا پایینی. همچنین ممکن است از دست دادن دید محیطی (جانبی)، کاهش توانایی تشخیص کنتراست رنگ‌ها و سایه‌ها و افزایش حساسیت به نور از دیگر نشانه‌های همراه این عارضه باشند.